Een tijdje geleden, toen ik mijn praktijk in Nuenen nog had, heb ik een keer in een deuk gelegen van het lachen toen ik te maken kreeg met een komisch misverstand. Ik was op een woensdag rond half negen ‘s morgens in de praktijk. Mijn eerste cliënt was een man die met pensioen was. Toen om kwart voor negen de bel ging, drukte ik op de knop om de voordeur te openen. Ik liep rustig naar de ontvangstruimte. Deze ruimte deed tevens dienst als winkeltje, waar je, terwijl je er wachtte, rustig kon rondkijken.

Koffie

De man die binnen kwam lopen zag er ook uit alsof hij de pensioenleeftijd had bereikt. Ik noemde zijn voornaam en zei: “Je bent vroeg.” Hij antwoordde: “Ja, ik ben op tijd van huis vertrokken en het was rustig op de weg.” Ik wees naar een stoel en zei: “Neem maar even plaats, dan kom ik je zo halen, want het heeft geen zin om tot negen uur te wachten.” De man knikte. “Nee, inderdaad,” zei hij.

Ik ging nog even naar mijn ruimte om te kijken of ik alles klaar had staan. Nadat ik dat geïnspecteerd had, liep ik terug en vertelde de man dat hij mee mocht komen. Op mijn vraag of hij wat wilde drinken zei hij dat hij wel een koffietje lustte. Ik maakte dat voor hem en liet het water voor de thee ook nog even koken. Uit niets bleek dat er een komisch misverstand zou volgen.

Informatie

De man keek ondertussen om zich heen en zei dat ik in een mooi pand zat. “Waar dient de behandeltafel voor?” vroeg hij nieuwsgierig. Ik legde hem uit dat ik die voor het magnetiseren gebruik om de energiebanen van mensen weer in balans te krijgen. Hij keek mij een beetje vreemd aan en zei: “Die goudsmid zit er maar wat zit er dan nog meer in dit gebouw?” “Nou,” zei ik, “er is het winkeltje dat ook als wachtruimte dient. De ruimte hiernaast wordt door een schoonheidsspecialiste gebruikt en deze ruimte hier voornamelijk door mij.”

De man nam mijn antwoorden in zich op en dronk rustig zijn koffie. “Waar is de goudsmid nu dan?” vroeg hij ineens. Ik zei hem dat die er meestal om half tien is. Vervolgens begon ik hem uit te leggen hoe ik mijn readings doe. “De gordijnen die je ziet dempen wat geluid en tijdens een consult kijk ik vaak langs de mensen heen. Puur om de informatie zuiver binnen te halen.”

Misverstand

Opnieuw keek de man mij vreemd aan. Hij vroeg: “Wat moet je dan binnenhalen?” Ik reageerde verbaasd en zei: “Jij bent hier toch voor een afspraak?” De man bevestigde dat hij inderdaad om negen uur een afspraak had. “Maar ik denk niet met jou,” zei hij wat bedeesd. Ik zei, terwijl ik opnieuw zijn naam noemde: “jij wilt vandaag toch een reading?”

De man bevestigde dat hij inderdaad zo heette, maar ook: “ik moet eigenlijk bij de goudsmid zijn.” Op dat moment drong de komische situatie tot ons beiden door. Ik zei: “Oké, kom dan maar weer mee terug naar de wachtruimte.” Samen hebben we daar even om het komische misverstand zitten lachen.

Gelachen

Geweldig zo iets, zeker omdat mijn eerste cliënt net die dag iets later was. En ik in deze situatie terechtkwam, omdat de man bij binnenkomst bevestigde dat hij precies zo heette als mijn eerste cliënt van die dag. Even later keek deze man nog eens in zijn appje en zei dat hij pas om half tien een afspraak had met de goudsmid en dat hij het verkeerd gelezen had. “Maar,” zei hij, “we hebben wél gelachen! Echt een komisch misverstand!”

Behandeltafel

Daarop ging de bel en stond mijn echte eerste cliënt voor de deur. Die liet weten dat hij door omstandigheden wat later was. Ik vertelde hem meteen van het voorval, waarop ook hij in de lach schoot. Ik zei: “ja nou, had je eens voor een energetisch consult moeten komen. Dan had de andere man misschien wel al op de behandeltafel gelegen.” Er volgde weer een lachsalvo. Het voorval heeft me zowat heel de ochtend beziggehouden, het was dan ook een heel leuke gebeurtenis. Zo maakte ik van alles mee wat het werk elke keer weer afwisselend maakte. Dit was in ieder geval een hele komische ochtend.

Liefs, Wies Bakker